Η ΔΙΑΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ
Πρόγραμμα δράσης Β) (11.45-12.35)
ΓΙΑΤΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ Ο κατ’ αρχήν στόχος μας είναι η συνειδητοποίηση της ανάγκης για απελευθέρωση από τα «εθιμικού τύπου» προβλήματα και την συμφραζόμενη τους κυρίαρχη σιωπή καθώς και η από κοινού συμβολή στην διαμόρφωση προτάσεων προς την συνδικαλιστική πυραμίδα και την προϊσταμένη πολιτειακή αρχή. Κύριος στόχος μας η διεκδίκηση ρηξικέλευθων λύσεων στο ‘σύνθετο’ της ωρομισθίας ζήτημα που πάρα πολύ ‘απλά’ κι απάνθρωπα αμαυρώνει το πολιτειακό πρόσωπο της παιδείας. Της οργανωμένης παιδείας, της κατ’ ανάγκην εκπαίδευσης, που γιορτάζουμε στα πρόσωπα των τριών Δασκάλων (Ιεραρχών). Και για αυτόν τον ποικίλως προσλαμβανόμενο (για πολλούς από μας) σημαντικό πολιτισμικό λόγο, η βαρειά αυτή σκιά στο Όλον της Παιδείας Σώμα πρέπει και μπορεί γενναία να αντιμετωπισθεί. Εκτιμούμε ότι η καθ’ όλο το έτος υποχρεωτική νηστεία των κάθε λογής ωρομισθίων εκπαιδευτικών είναι σε απόλυτη αντίθεση με τον Λόγο «περί Νηστείας» του Μ. Βασιλείου: «Να πληρώνεις τους εργάτες σου, να μη τρώγεις ανθρώπους». Αυτή η φράση είναι για μας το δυναμικό πολιτικό ένδυμα της εναργούς υπαρξιακής μας αναζήτησης, όποια και αν είναι πολιτισμικά και πολιτικά (με την στενή έννοια) η (δια)δηλωμένη ταυτότητα μας. Και δεν αρμόζει, αυτή να προσβάλλεται με αποσυμβολισμούς (σε βάθος χρόνου και με καλπάζουσα προοπτική γενίκευσης) που φέρουν τα μελανώτατα χρώματα της εργασιακής απαξίωσης και της κοινωνικής υποβάθμισης/περιθωριοποίησης τόσο των λειτουργών όσο και της ίδιας της εν συνόλω έννοιας της Δημόσιας Παιδείας. Προϋπόθεση για την έναρξη ενός -επί των τεχνικών ζητημάτων- διαλόγου για μια πρώτη τακτική πολιτική διευθέτηση αλλά και την άμεση χάραξη στρατηγικών λύσεων, (έναντι των θεσμικών-εθιμικών στρεβλώσεων που θέλουν να εμφανίζονται ως ανυπέρβλητες του συστήματος δυσκολίες) είναι η Εξόφληση των μέχρι σήμερα δεδουλευμένων.
ΕΝΟΣ ΚΑΛΟΥ … ΜΥΡΙΑ ΕΠΟΝΤΑΙ Δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να επαναλάβουμε τις αιτίες, τα επιμέρους σκεπτικά αλλά και τις εμπειρίες που οδήγησαν την μέχρι τώρα διαδρομή μας σ’ αυτήν τη μικρή κορυφή του αγώνα. Αν θέλει κανείς να εμβαθύνει στη βαθειά κρίση των Μουσικών Σχολείων αλλά και της (όχι και τόσο εμμελούς και διακρινόμενης για καλλιέπεια και μουσικό βίωμα) κατάστασης στον ευρύτερο χώρο παιδείας/πολιτισμού, ας ανατρέξει στα χρονίζοντα αλλά πάντοτε καυτά ζητήματα που (σε μια διαρκώς εμπλουτιζόμενη μορφή υπερκειμένου) παρατίθεται ΕΔΩ: (Σ 23) Ο Κόσμος γύρω μας φαντάζει απελπιστικά Μεγάλος για να μας καταλάβει. Στην Ανακοίνωση της Επιτροπής Αγώνα Καθηγητών του Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης (21. 1.2008) θα μπορούσαν να προστεθούν αρκετά από τα επί μέρους καυτά ζητήματα [βλ. «6,20 Ε» Β΄ Μέρος στο (Σ0) ή ακόμα και να επιχειρηθεί μια πληρέστερη προσέγγιση στο Α΄ Μέρος της ίδιας ανακοίνωσης. Ας αρκεστούμε στο πλούσιο σε κρίσιμους ηλεκτρονικούς συνδέσμους για να επιτείνουμε την καταγραφή των ζεόντων προβλημάτων στο κάτεργο της ωρο-μισθίας, με έμφαση στη «μουσική» του εκδοχή: Ο “ΘΕΣΜΟΣ” ΤΩΝ ΩΡΟΜΙΣΘΙΩΝ, Η ΠΑΙΔΕΙΑ, Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ (Σ24)
Για αυτή την ύστατη όμως ώρα, αυτού του μικρού μας Αγώνα, άλλα ... προέχουν. Ουδέν κακό αμιγές καλού.
Ο ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ (Κατάλογος κειμένων) ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ, ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΙΚΟΣ Ο ευρών, 'μεταφράζων', ερμηνεύων αναλυτικά… και διεξοδικά στα σημερινά συμφραζόμενα τον κατάλληλο(;) λόγο του Ισοκράτη (και) για την γνωστή πλέον περίπτωση του προ διετίας μαθητή μας Γ.Σ.Χ. (Σ5) -[αντιπαράβαλε τα: (Σ3) (Σ4)]- … άνευ ΕΥΡΩ αλλά εν ΧΟΡΩ, την Τρίτη (29.1.2008) αμειφθήσεται... Όμως, ας ληφθεί κι αυτό υπ’ όψιν: Η στάθμη της ‘διαθεματικότητας’ ελέγχεται και από την Πρωτοβάθμια Αξιολογική Συνδισκαλιστική Επιτροπή (Δ΄ ΛΟΓΟΚΡΙΜΕ Θεσσαλονίκης). Ειρήσθω δε και εν Παρόδω, η κωδικοποημένη αναφορά στον Λόγο περί Νηστείας του Μεγάλου Βασιλείου (Σ6) Ακούστε λοιπόν: Γίνεται πρός όλους σας γνωστό ‘προς γνώσιν και συμμόρφωσιν’ το: «…Να πληρώνεις τους εργάτες σου, να μη τρώγεις ανθρώπους…» Ως και να μην υπήρξανε ποτέ άλλοτε οι κάθε είδους γιορτές, τα κατ’ ελάχιστον εφαλτήρια του αγώνα, της αλλαγής και του επαναπροσδιορισμού του διακυβεύματος της Πόλης και της Ελευθερίας της.
συμπληρώστε τα άδεια κουτάκια με ανάλογες δημοσιεύσεις ή αφηγήσεις Μετά την προσεκτική μελέτη των (ομοιογράμματων εορταστικών) συνεκδοχών του παραπάνω πίνακα δεν αποκλείεται (αν δεν προκύπτει εμμέσως) το: η υποχρεωτική και κραυγαλέα νηστεία των κάθε λογής ωρομισθίων εκπαιδευτικών είναι σε απόλυτη αντίθεση με τον Λόγο «περί Νηστείας» του Μ. Β.
“Από Τρίτη σε Τρίτη” Όμως, η Πρωτοβάθμια Αξιολογική Συνδισκαλιστική “μας” Επιτροπεία μας αξιολογεί, και μάλιστα με βαθμό ‘ΠΟΛΥ ΚΑΚΩΣ’, επειδή είπαμε αυτό το (συνδισκαλιστικά ανορθόδοξο) πράγμα… Κι ακόμα περισσότερο, πάρα πολύ κακώς το χρησιμοποιήσαμε σαν σύμβολο για την ενωτική μας πρακτική ενάντια στην περιθωριοποίηση του Λειτουργού της Παιδείας και στην ευρεία απαξίωση του Νοήματος Της. Δυστυχώς, αυτό εισπράχθηκε σε πολλούς τόνους, αποτελώντας σχεδόν σε όλες τις συναντήσεις μας (με την καθεστυκεία συνδικαλιστική τάξη) το υφέρπον taboo, που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίζει ή την αφορμή για να χυθεί τεχνηέντως ο κουβάς με το ‘γάλα’ της ‘Αλληλεγγύης’. Γιατί βεβαίως, κατά βάθος όλη αυτή η παρελκυστική διαδικασία, η απαξίωση στις οριζόντιες-αντιπροσωπευτικές διαδικασίες (που στα λόγια αρκετοί ‘παραδέχονται’ μισολέγοντας/μισοξεχνώντας, παραμονές συνήθως των κλαδικών εφησυχασμένων εκλογών) στόχευε στην αποδόμηση αυτής καθ’ εαυτής τής δυναμικής του αγώνα μας. Ανομολόγητα αλλά προφανώς στόχευε στην αποδυνάμωση των πρακτικών του αλλά και των συμφραζόμεζων διακυβευμάτων του. Διακυβεύματα που μάλλον σπανίζουν στην πράξη της περιρρέουσας συνδικαλιστικής ‘μεσότητας’. Ειδικότερα, από την 8η Ιανουαρίου που ως αντιπροσωπεία 25-μελούς Επιτροπής Αγώνα (Σ8), θέσαμε το ζήτημα στην Δ΄ ΕΛΜΕΘ (Σ9) , μια πληθώρα επεισοδιακών πρακτικών (πολιτικής και συνδικαλιστικής ανεπάρκειας και κουτοπονηρίας) παρήλασε πανηγυρικά στο γραφείο του Δ.Σ. της Δ΄ ΕΛΜΕ αλλά και μέσα στο ίδιο το Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης. Ακολουθεί εν συντομία, το κατ’ οικονομίαν χαρακτηριστικότερο: Ως συσχετιζόμενο, πρέπει να αναφερθεί και εδώ ότι: η Δ΄ ΕΛΜΕΘ πραγματοποίησε την Εκλογοαπολογιστική της Συνέλευση (Σ9.γ) & (Σ13) σε σχολική αίθουσα χωρητικότητας ~ 25 ατόμων αφήνοντας απ’ έξω πολλαπλάσιους συναδέλφους ενώ ποτέ δεν απάντησε στις σχετικές προφορικές (μέχρι σήμερα) ενστάσεις που κατά καιρούς έγιναν. Πρέπει επίσης να αναφερθεί, ότι στην κοινή σύσκεψη του Δ.Σ. της Δ΄ ΕΛΜΕΘ με την 40μελή μας Επιτροπή Αγώνα που πραγματοποιήθηκε στο Μ.Σ.Θ. (22.1.2008), το Δ.Σ. της Δ΄ ΕΛΜΕΘ ενίστατο για τον μικρό αριθμό των παρισταμένων συναδέλφων (~35) έναντι των ~110 που εργάζονται με πολυποίκιλους και ασταθείς τρόπους στο Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης (Σ10). Επιπροσθέτως, (ως δικαιολογία) ειπώθηκε ότι η ευθύνη για την μικρή προσέλευση των συναδέλφων βαραίνει τον Διευθυντή του Μ.Σ.Θ. διότι -όπως από το Δ.Σ. της Δ΄ ΕΛΜΕΘ αναφέρθηκε- δεν κοινοποίησε στους διδάσκοντες την «πρόθεση/απόφαση του Δ.Σ. της Δ΄ ΕΛΜΕΘ για Γενική Συνέλευση», η οποία (αν και εφ’ όσον ποτέ υπήρξε) ουδέποτε κατετέθη γραπτά (με φάξ, ή έστω και με email) για να έχει την όποια εγκυρότητα. Απ’ την άλλη, ο αξιότιμος Διευθυντής του Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης μας διαβεβαιοί ότι: απλώς μία συνάδελφος από την Δ΄ΕΛΜΕΘ τηλεφώνησε και του είπε κατά λέξη ‘Πέστε στον …..., ότι θα ρθούμε την Τρίτη στη μία η ώρα’. Είναι στην κρίση του καθενός και βέβαια προς απόδειξη το αν επρόκειτο για μια κακής ποιότητος (από πλευράς επικοινωνίας και διαπίστευσης) ειδοποίηση για την επικείμενη Συνδικαλιστική Επίσκεψη … ή για μια υπεράκομψη έκφραση παθολογικής συνδικαλιστικής ανεπάρκειας. Ανακεφαλαιώνοντας: Η Επιτροπή Αγώνα Καθηγητών του Μουσ. Σχ. Θεσσαλονίκης αξιολόγησε ως πρωτεύον το συμβολικό (και επικοινωνιακό) κεφάλαιο της επερχόμενης (τότε) γιορτής ως άρρηκτα δεμένο με το ‘ουσιαστικό’ μέρος του προνεωτερικού/παλιοκαιρίσιου (κατά την Δ΄ΕΛΜΕΘ) ταξικού πολιτικού/πολιτισμικού εγχειρήματος μας. Ως ένα καίριο και δυναμικό πολιτικό ένδυμα μιας κραυγαλέας κοινωνικής και πολιτικής αδικίας μέσω (και) της εναργούς πολιτικής, προσωπικής και υπαρξιακής αναζήτησης, όποια και αν είναι πολιτισμικά και πολιτικά (με την στενή έννοια) η (δια)δηλωμένη ταυτότητα μας. Αλήθεια όμως ποιο είναι ακριβώς το ‘ουσιαστικό’ αυτό μέρος, τι είναι -ας αναρωτηθούμε (ρητορικά)- η ίδια η Ουσία; Το αν υπάρχει ή όχι η Αθανασία; Ή μήπως είναι το πλαστικό, χωρίς Παιδεία κι Ελευθερία των ωρο-αμίσθιων, Λιγοψωμί, η έναντι πινακίου πολιτειακής ψειριασμένης φακής ή και συνδισκαλιστικής καπελαδούρας Αδιαπραγμάτευτη Αξιοπρέπεια μας; Κατά την δεύτερη μας παράσταση στο Δ.Σ της Δ΄ ΕΛΜΕΘ (15.1.2008) θα εξεταζόταν (δήθεν) το ενυπόγραφο και καταχωρημένο στα πρακτικά αίτημα της πρώτης μας παράστασης (8.1.2008) (Σ8) για ενδεχόμενη συνδικαλιστική κάλυψη τρίωρης στάσης εργασίας. Αντιθέτως, παρακολουθήσαμε τους κατ’ επανάληψιν διερευνητικούς/αποδομητικούς και παραπλανητικούς κύκλους διαπραγματεύσεων που αποσκοπούσαν στο να αρκεστούμε σε μια πρόθεση/προδιαγραφή για κεντρική -από συνδικαλιστικής καθέδρας- εξαγγελία ανάπτυξης δράσεων ανά την ελληνική επικράτεια. Πρέπει να ειπωθεί ότι καταναλώθηκε εξ ολοκλήρου η παντελώς άχρηστη σήμερα, στερεοτυπική περί κεντρικής, ανά την επικράτεια, αντιμετώπισης του όποιου ζητήματος. Εν τέλει ως αντάλλαγμα/υπεκφυγή απάντησης στο αίτημα μας, προσφέρθηκε και πάλι η εθιμική διελμική προσαγωγή στις καλένδες (Σ9.δ) Τρίτη (22.1.2008). Ημών πάλι παρόντων, το μεσημέρι της ίδιας μέρας είχε προηγηθεί μια περί παντός ανέμου και ύδατος, προκλητική για αρκετούς συναδέλφους συνδικαλιστική, επι-σύ-σκεψη του Δ.Σ. της Δ΄ΕΛΜΕΘ με τους διδάσκοντες του Μ.Σ.Θ. Το βράδυ της ίδιας μέρας, στο γραφείο της Δ΄ ΕΛΜΕΘ -όπως δυστυχώς ήταν αναμενόμενο- αυτή η εξαγγελθείσα (προς προσωρινή εξαργύρωση χρόνου) διελμική φαντασίωση, έδωσε την άδεια θέση της σε μια προκλητική, στα όρια του εμπαιγμού, Αυτοσύσκεψη/Αυτοσυνεδρίαση του Δ.Σ. της Δ΄ ΕΛΜΕΘ, μέσα σ’ ένα απόλυτο πολιτικό και συνδικαλιστικό κενό που διεκδίκησε πεισματικά τον κεντρικό τίτλο: Αλλά τι κι αν προφορικά η Αναβαθμισμένη Επιτροπή Συνδικαλιστικής Εγκυρότητας, το Δ.Σ. δηλαδή της Δ΄ ΕΛΜΕΘ μισο-λογό-κρινε ότι δεν θα μας καλύψει συνδικαλιστικά; Και για να είμαστε πιο σου-ρεαλιστές από τα μέλη του άτυχου Δ.Σ., το ίδιο το Δ.Σ. της Δ΄ ΕΛΜΕ άφησε να εννοηθεί ότι: θα μας απαντήσει… όταν ολοκληρωθούν τα πρόχειρα πρακτικά, και συγκεκριμένα, την Άλλη πάλι Τρίτη που όπως μας είπαν θα συνεδριάσουν. Δηλαδή την ‘Τaboo-ρωμένη’ Τρίτη την παραμονή των Τριών κι άλλων πολλών Πεινασμένων (όχι στο Πνεύμα) Δασκάλων, των Ελεύθερων Ασκητών. Επιτέλους όμως φτάσαμε σ’ ένα τέρμα. Τους τέλειωσαν τα ψέμματα. Πού να φανταστούν ότι κάποιοι μπορεί και να σκεφτούν ότι θα βγούν και θα φωνάξουν, οριζοντίως και καθέτως, τη δική τους (έστω) αλήθεια… Δυστυχώς μ’ αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο το Δ.Σ της Δ΄ΕΛΜΕΘ, νομίζοντας ότι θα χειραγωγήσει την όλη "αφελή έκθεση ιδεών μας" ως αντάξια πολιτικής και πολιτισμικής απαξίωσης, τελικά αυτοχαρακτηρίστηκε τόσο πολιτικά όσο και πολιτισμικά. Όμως αξίζει να σημειωθεί ότι το παρακάτω φλέγον ζήτημα υπό άλλες συνδικαλιστικές συνθήκες έπρεπε να είχε θεωρηθεί ως ΜΕΙΖΟΝ ΘΕΜΑ. Εν προκειμένω με ποιούς όρους η βασανισμένη αλήθεια μπορεί να συνομολογήσει την μείζονα Άναρχη Αρχή του ελάσσονος μας Λόγου; Έτσι, ούτε και στα συγκεκριμένα κείμενα/θέσεις διεκδικήσεις μας [(Σ0) Β΄ Μέρος “6,20”] το Δ.Σ. της Δ΄ΕΛΜΕΘ αξιώθηκε να πάρει θέση. Κι ας δούλεψαν οι ωρομίσθιοι συνάδελφοι με ζήλο και με καρδιά καμμένη να τα συντάξουν, όπως κανείς άλλος δεν θα μπορούσε! Ο κύβος της Δ΄ ΕΛΜΕΘ ερρίφθη!!! (Σ9). Και μάλιστα προφορικά, με τα χαρτιά και τα τηλέφωνα (εκτός ενός) κλειστά…
Όμως … «Νηστικό αρκούδι δεν χορεύει» κι ούτε ταπεινωμένο ζητιανεύει… … παλεύει (Σ12) Με Αγωνία κι Αγώνα αντιπαλεύει ατομικά και συλλογικά τα μείζονα και ‘ελάσσονα’ προβλήματα, δρομολογώντας την προβολή, την διευθέτηση και την ενδεχόμενη μερική τους λύση. Επιχειρεί και δομεί καθημερινά την κινηματική προοπτική της πάλης για την ανατροπή των προελαυνουσών αποδομήσεων που εφορμούν στα πρακτικά και θεσμικά υπολείμματα της μέχρι σήμερα (και με σκληρούς αγώνες) κατακτημένης Κοινωνίας Ισονομίας και Δικαίου. (Σ 7.Α0) Καθημερινός κι απαράβατος στόχος, με επιμερισμένη την ευθύνη και προϋπόθεση την ενάργεια των πολιτών είναι η η κατοχύρωση των συλλογικών ‘μικρών’ ή μεγάλων δημοκρατικών κοινωνικών κατακτήσεων. Και είναι πασιφανές ότι όλα αυτά δεν μπορούν να περιμένουν την συνδισκαλιστική ηθικολογία και μικροπολιτική, να αποβάλλει τον ίδιο τον δεύτερο της (κατά περίπτωση) εαυτό. Ας αξιολογήσει λοιπόν το Δ.Σ. της Δ΄ ΕΛΜΕΘ καθώς και το Β΄ βάθμιο συνδικαλιστικό μας όργανο, η ΟΛΜΕ (Σ21) τα παραπάνω συμβάντα, συλλογικώς και γραπτώς. Ο αναμάρτητος πρώτος την απαξίωση ας μοιράσει… όμως ούτε κι η Ζωή μπορεί να περιμένει. Η Πολιτική Ενάργεια, η Συλλογικότητα, η Αλληλεγγύη (όταν δεν αλλάζει δρόμο που μας βλέπει) εγγυώνται την ΚΑΛΗ του ΚΑΛΟΥ ΑΓΩΝΑ συνέχεια. Στην οριζόντια-αντιπροσωπευτική συνδικαλιστική δράση δεν υπάρχουν αδιέξοδα, γιατί οι πολιτικές της ακουμπούν ‘ασφυκτικά’ στους γείτονες της Πόλης, της Πολιτικής, στα Πρόσωπα, στις Μικρές Συλλογικότητες, στις Αληθινές Παρέες που δεν κρύβουν τις διαφορές τους κάτω από μανδύες πρεσβευτών ενός διαρκώς υποσχόμενου και όλο αναβαλλόμενου Συλλογικού Άλλοθι, προβάλλοντας πρόσωπο ‘Καλού’ καλύπτοντας αδέξια την ζοφερή προϊούσα πρακτική του ‘Κακού’. Η Στάση Εργασίας των Καθηγητών του Μουσικού Σχολείου την Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2008, ΘΑ ΓΙΝΕΙ. (σ.σ. Η ΔΙΑΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ που δρομολογήθηκε την Παρασκευή 25.1.2008 και εξαγγέλθηκε για την Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2008 παραμονή των τριών Ιεραρχών λόγω εθνικού πένθους αναβάλλεται για την Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2008) Θα γίνει και θα πετύχει γιατί είναι ριζωμένη (όπως και η Εργασία τους) στις καρδιές των συναδέλφων, των Γονέων των Μουσικών Σχολείων όλης της Χώρας, της τοπικής και όχι μόνο κοινωνίας, των επί μέρους συνδικαλιστικών ενώσεων (Σ14.α) - (Σ14.β) - (Σ15) που παλεύουν για την άρση του Μουσικού Εργασιακού ‘Μεσαίωνα’. Αλλά πάνω απ’ όλα στις καρδιές των ίδιων των Μαθητών μας (Σ16) που έχουν πάρει Άριστα σε άλλες πολύ σοβαρότερες περιπτώσεις Αλληλεγγύης… ΘΑ ΓΙΝΕΙ, γιατί ‘ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ’ / ‘ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ’ (συν-δίκαιο- ism) δεν είναι το διαπαραταξιακό (διακομματικών προδιαγραφών) μπαγιάτικο Κουκλοθέατρο (Σ9). Είναι η Πολιτική Ανάγκη, η πολιτισμική εγρήγορση, είναι … ‘ΕΥΘΥΝΗ, ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ, ΥΠΕΡΒΑΣΗ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ’
ΠΑΛΗΣ ΞΕΚΙΝΗΜΑ / ΝΕΟΙ ΑΓΩΝΕΣ Καλούμε την ευρύτερη σχολική κοινότητα και την πόλη της Πυλαίας αλλά και όλο το λαό της Θεσσαλονίκης που στέλνει τα παιδιά του στο μοναδικό Μουσικό Σχολείο (της Πυλαίας) να αγκαλιάσει τον Αγώνα μας. Όπως ήδη κάνουν ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Μ.Σ.Θ. (Σ17) και η Πανελλήνια Ένωση Γονέων Μουσικών Σχολείων (Σ18) με ευήκοα ώτα και ανάλωτη σε έργο δοτικότητα (Σ20) & (Σ19). Όπως στέκονται βράχοι, εδώ και χρόνια, συμπαραστάτες και συνδημιουργοί στον εν γένει προβληματισμό και τις ποικίλες δραστηριότητες που αναπτύσσονται στο Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης. Με την ίδια ζέση αλλά και κριτική προσέγγιση, συμπαρατάσσονται σήμερα και πρωτοπορούν στον κοινό για ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ … ΜΟΥΣΙΚΗ, καλό μας αγώνα. (Σ23) Καλούμε τους συναδέλφους της Θεσσαλονίκης (όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων) αλλά και όλης της Επικράτειας να αντιπαλέψουν πεισματικά τον ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ‘ΘΕΣΜΟ/ΕΘΙΣΜΟ’ ΤΗΣ ΩΡΟΜΙΣΘΙΑΣ και να δρομολογήσουν -μέσω οριζόντιων πρακτικών και με όσο το δυνατόν αγαστή/κριτική συνεργασία με τις κάθετες (συντονιστικές& εισηγητικές) συνδικαλιστικές δομές- ΑΜΕΣΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ. Να στηριχθούν με αυτοπεποίθηση στην δυναμική των επιτόπιων συλλογικοτήτων και να τροφοδοτήσουν, κριτικά, δημιουργικά και αγωνιστικά τις ΜΑΖΙΚΕΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ των κατά τόπους ΕΛΜΕ. Τέλος, την ύστατη αυτή στιγμή, καλούμε την Δ΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Να υπερβεί την συμβατική ελάσσονα (Σ9.β) προσπάθεια, να στηρίξει και να στηριχθεί από τους καθημερινούς μας αγώνες, έξω από ενδοσυνδικαλιστικές, πάγιες δυστυχώς, διαχειρίσεις/χειραγωγήσεις. Καλούμε επίσης και τις υπόλοιπες ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης [Α΄, Β΄, Γ΄, Ε (Ε1΄& Ε2΄ )] να πράξουν τα δέοντα συνεκτιμώντας έστω και στο παρά 5, την δυναμική των πραγμάτων, αντλώντας από τις ενωτικές, μαχητικές και αποτελεσματικές παρακαταθήκες του εκπαιδευτικού συνδικαλιστικού κινήματος της πόλης μας. Τιμώντας έτσι στην πράξη, τους τρείς και βάλε γνωστούς κι αγνώστους, ζώντες και κεκοιμημένους, μαχόμενους ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ της καθημερινής μας ΠΑΙΔΕΙΑΣ. (Σ22) Καλούμε τέλος όλα τα Μουσικά Σχολεία της Επικράτειας να εξετάσουν σε βάθος και με σπουδή το ενδεχόμενο μιας άμεσης συμπαράταξης τους στην ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ της 29.1.2008... Είναι μια άμουση γενική ΠΡΟΒΑ για την καθολική επικράτηση των σιναμερικανικών μοντέλων αποδόμησης τόσο στο (κοινωνικά ορισμένο) κράτος/έθνος όσο και για την ολοκληρωτική μετάλλαξη των ευρύτερων οικονομικών/πολιτικών σχηματισμών σ’ ένα πεδίο βολής φτηνό με στόχους τους αυξανόμενους κάθε λογής ‘απασχολήσιμους’. Για να τρέχουν κι αυτοί (ακόμα πιο γρήγορα) φοβισμένοι και κουρδισμένοι πίσω από τις απάνθρωπες ‘προτεραιότητες’ μιας καταστροφικής πρακτικής για την ΟΛΗ ΖΩΗ του ΠΛΑΝΗΤΗ. Να ‘απολαμβάνουν’ (και αισθητικά) με άδεια την τσέπη -και με φουσκωμένη την πιστωτική κάρτα- την δρομολογημένη κατανάλωση άχρηστων κι επιζήμιων εννοιών και πραγμάτων για μια ΜΙΣΗ ΚΑΙ ΒΓΑΛΕ ‘πλουσιοπάροχη’ Υπό-ζωή.
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΙΑ ΕΠΩΔΥΝΗ ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
6,20 Εδώ και χρόνια ζούμε σαν εκπαιδευτικοί της δημόσιας παιδείας μια κατάσταση στον εργασιακό μας χώρο που τη θεωρούμε απαράδεκτη και οπισθοδρομική. Ο θεσμός των ωρομισθίων, γιατί έχει πια καταντήσει να είναι θεσμός, λειτουργεί στα χέρια της εκάστοτε κυβέρνησης σαν εργαλείο που δεν τιμά ούτε τους εκπαιδευτικούς, ούτε την εκπαίδευση, ούτε την κοινωνία που ζούμε. Ένα κράτος που «παιδεύει» -με την αρχαία ελληνική έννοια του όρου- νέους ανθρώπους και τους προετοιμάζει για την αυριανή κοινωνία χρησιμοποιώντας τέτοιου είδους εργασιακές σχέσεις δεν πείθει ούτε τον πιο καλόπιστο για τις προθέσεις του. Η ωρομίσθια εργασία στην δημόσια εκπαίδευση της χώρας μας έχει χαρακτηριστικά που θα ντρέπονταν να υιοθετήσει ανοιχτά ακόμη και μια χώρα του λεγόμενου «τρίτου κόσμου». Αναλυτικά αναφέρουμε:
Με αυτόν τον τρόπο υποβιβάζεται ηθικά, κοινωνικά και πολιτικά η παιδευτική διαδικασία, δημιουργεί εργασιακές σχέσεις δύο και τριών ταχυτήτων, ευνοεί σχέσεις εξάρτησης και εκμετάλλευσης, ομηρία σε πολιτικό επίπεδο, και τέλος προσβάλλεται και υποτιμάται η Όλη Παιδεία, αυτή καθ’ αυτή. ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ την απαράδεκτη αυτή κατάσταση, την εκμετάλλευση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και καταρράκωσης της παιδευτικής διαδικασίας από την Άρχουσα έκφραση της Πολιτείας μας και το αρμόδιο υπουργείο, το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, το οποίο ενώ ευαγγελίζεται μια κοινωνία υπευθύνων και ισότιμων πολιτών, στην πράξη αναιρεί τους στόχους αυτούς, αναιρώντας εξ αρχής η ίδια, τους «λειτουργούς» που αναλαμβάνουν εν’ ονόματι της να «εκ-παιδεύσουν» ή και υπερβαίνοντας την «πόλιν» κι εαυτούς, ως χορηγοί (αληθινοί) τα παιδιά μας να παιδεύσουν. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στο ίδιο μας το σώμα, τους ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς. Επιδιώκουμε την Ανατροπή του εργασιακού μεσαίωνα που επιβλήθηκε στους εργαζομένους από τις Οικονομικές ελίτ και εφαρμόζεται στην παιδεία στους αναπληρωτές και ωρομίσθιους.
Αξιώνοντας το κοινωνικό αίτημα της μόνιμης εργασίας για όλους ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ: ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΚΑΛΥΨΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΚΕΝΩΝ ΜΕ ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΑΜΕΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΝΕΑΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΩΡΟΜΙΣΘΙΟΥΣ ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΝΕΙ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΣΟΔΙΑΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ - ΣΤΟ ΑΜΕΣΟ ΜΕΛΛΟΝ ΔΡΟΜΟΛΟΓΗΤΕΑ- ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΩΡΟΜΙΣΘΙΑΣ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΩΡΙΑΙΑΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ ΤΩΝ ΩΡΟΜΙΣΘΙΩΝ ΠΛΗΡΗ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΣΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΗΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΣΤΗΝ Π.Δ.Σ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΠΑΞΙΩΤΙΚΟΥ «ΘΕΣΜΙΣΜΕΝΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΥ» ΤΩΝ ‘ΙΔΙΩΤΩΝ’ (ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΗ) ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ (βλ. ΕΜΠΕΙΡΟΤΕXΝΕΣ ΙΔΙΩΤΕΣ) ΠΟΥ (ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ‘ΛΑΪΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ’) ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΤΗΝ ΟΛΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ (Σ25) ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΩΡΟΜΙΣΘΙΩΝ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΘΕΣΜΟ Τ?Ν ?ΡΟΜΙΣΘΙ?Ν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΕΛΟΣ ΣTHN EKΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΠΟΥ ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ (Σ7)
(Σ22) http://users.thess.sch.gr/veccio/ARXELAOSELME/elmearhelaos1.htm (Σ23) http://parodos.net.gr/MS/ (Σ24.β)http://www.protovoulia.net/arthra/KINHMA-PAIDEIAS.htm (Σ25) http://users.thess.sch.gr/veccio/S-N/S_N.htm
|